




Het vervolg van de week: eigenlijk niet zo heel veel bijzonders meer gedaan, het ´gewone´van alledag gaat zn gangetje. Wel alvast wat inkopen gedaan voor de incatrail, waar we morgen mee gaan starten.
Net alvast mn tas ingepakt.. maar ik denk dat ik dat dalijk opnieuw ga doen en de helft er uit ga halen.. Dan maar 4 dagen stinken in dezelfde kleren (doet toch iedereen dan, dus wie je ruikt weet toch niemand..hahaha..) Want als ik nu al zie hoe vol dat ding zit, daar ga je niet zomaar voor je lol mee de bergen in...
Gisteren hebben we wel alvast n stuk gelopen, zij het dan op n vlak stuk door Cusco heen. We hoorden namelijk van Renske, een van de andere nederlandse meiden van San Blas, dat er hier een heel apart kerkhof moest zijn, dat zeker de moeite waard was om eens te gaan bekijken..
Dat hebben we dus gedaan, en ze heeft zeker geen woord te veel gezegd! Eigenlijk zou je er zelf rond moeten kunnen lopen om het te geloven.. maar ik zal toch proberen het te beschrijven.
De poort zag er hetzelfde uit als elk ander kerkhof, maar eenmaal binnen keek je echt je ogen uit!
Overal dikke muren, zo dik dat er aan beide kanten kisten in konden liggen, en dan op sommige plaatsen zeker 15 hoog. De voorkant is een soort raampje, waar de familie dan zelf kaarsjes, bloemetjes en fotos neer kon zetten. We hebben er zelfs eten bij zien liggen en miniflesjes bier en sterke drank! Volgens ons waren dit de graven van de iets minder rijke mensen. Sommige waren omlijst met een zilveren of gouden lijst... Meer kitch dan dit kan echt niet... En anderen daarentegen waren gewoon een gepleisterde achtergrond waar de naam in gekrast was..
Alles lag ook door elkaar, jong en oud.. En daartegenover waren weer huisjes gebouwd waar een hele familie in begraven werd. Echt te bizar voor woorden hoe het er uit zag.. En super groot, nooit geweten dat je op een begraafplaats onderhand nog kon verdwalen...
En alsof ze nog plaats te kort kwamen, waren ze bovenop gewoon weer vrolijk nieuwe hokjes aan het metselen...
Volgens mij kan zoiets ook echt alleen maar hier in Peru. We hebben onze ogen in ieder geval uitgekeken!
Savonds dus naar de salsales geweest. de basisstapjes geleerd, en weer eens duidelijk gemerkt dat het heel veel uitmaakt of je met iemand danst die het kan, of iemand die het niet kan! In het begin met de leraar gedanst en dan lijkt het net alsof alles vanzelf gaat.. Maar laterna gewisseld, en de jongen die toen tegenover mij stond kende het zelf ook niet.. en dan gaat het dus ineens voor geen meter meer!
Salsa is een dans waarbij de chico dus moet sturen, en als chica moet je eigenlijk alleen volgen.. Maar volgens mij had hij nog nooit van leiden gehoord... En had ie niet echt in de gaten dat hollandse meiden een stuk groter zijn.. Want elke keer als ik moest draaien moest ik bukken om onder zijn arm door te kunnen draaien...
Ma goed, we zullen zien hoe het volgende week gaat. Hopelijk met andere chico´s.. Al vrees ik het ergste.. ook bij dit dansschooltje hanteren ze echt een peruaanse planning.. Oftewel: je komt aan en dan is het maar afwachten of er een leraar voor je is..
Dus we zullen zien!
En na de les zijn we nog wat gaan eten bij Los Perros, echt een aanrader als je ooit nog in Cusco komt. We hadden dit adres ook van een van onze spaans leraressen.. Heel lekker gegeten, en gezellig in banken gehangen en naar goeide muziek geluisterd. En ondertussen nog gezellig bijgekletst met iedereen. We hadden dit n beetje als afscheidsfeestje van Peggy gepland, en dat was dus echt geslaagd! En daarna zoals bijna elke woensdag naar de Indigo, de hang out vanuit San Blas Spanish school..
Toch is het wel raar, zit je daar met heel veel mensen gezellig bij elkaar.. Die na die paar weken toch al een soort van vrienden zijn geworden, maar ondertussen weet je dat dit de laatste keer is dat je dit met hun doet. Veel van de mensen waar we nu mee optrekken gaan namelijk in de komende paar weken vertrekken, of naar huis, of verder rondreizen.. Beetje jammer, maar van de andere kant: we komen toch wel weer genoeg nieuwe mensen tegen!
Gister toch maar een beetje op tijd naar bed gegaan, om alvast bij te slapen voor de incatrail.. en vandaag idem dito!
Morgen moeten we al om 6 uur s ochtends klaar staan om te vertrekken voor 4 dagen bikkelen in de bergen!
Ik heb er wel super zin in, maar ben ondertussen toch wel echt benieuwd of het echt zo zwaar gaat worden.. We zullen het gauw genoeg uitvinden.
Wel hoop ik dat ik me n beetje beter voel dan vandaag.. Werd vanmorgen super verkouden wakker, en alles zat super dicht... Straks maar fllink smeren; lang leve de dampo!!!
De komende 4 dagen zit ik dus niet in de bewoonde wereld.. dus over n weekje ofzo zullen jullie wel weer onze avonturen horen.
Hasta luego!!