Zow.. eindelijk weer eens een berichtje van mij... In de afgelopen weken is er hier een hele hoop gebeurd. Mijn eerste stage is afgerond (alleen nog ff mn beoordeling ophalen), we zijn naar Tipon geweest, we zijn naar Huancacaille enQuillabamba geweest voor een weekendje en op dit moment zit ik wederom weer eens op een vliegveld in Bolivia te wachten op onze vlucht..

Om maar te beginnen bij het begin; Net zoals elke andere stad/dorp is Cusco ook klein, en leer je zo iedereen kennen. Dus ook alle Hollanders.. Een van die Hollanders die we hebben leren kennen is Michael, die hier een huis aan het bouwen is in Tipon, getrouwd is met Judy (een peruaanse). Zij hadden ons uitgenodigd om een keer naar Tipon te komen, de ruines daar te bekijken (want daar komt bijna geen enkele toerist), hun huisje te bekijken (wat overigens een heel mooi ding is!! lijkt bijna een vakantiehuisje.. ) en gelijk op bezoek te gaan bij de sjamaan sr.Martín.
Ok, prima, zo gezegd maar niet zo gedaan... Eindelijk toch maar een datum geprikt, en een dag later zaten mieke en ik in de bus naar Tipon. Lekker de hele middag bij hun in het zonnetje in de tuin gezeten, biertje er bij (nee zeggen met een leeg glas voor je kennen ze niet...), een uurtje rondgewandeld bij de ruines, naar beneden met een taxicauffeur die achteraf een open pak wijn in zijn taxi had staan, mét n gebruikt glas.. :S (een van de velen dodenritten hier trouwens... )Volgens mij krijgt echt iedereen hier zijn rijbewijs bij een pakje boter!!
Maar goed, gelukkig heel beneden gekomen, daarna weer terug naar Michaels en Judy´s huisje, stond een salade klaar, met rocoto... en geloof me: die pepers zijn heel sterk! Dus dat biertje heb je er wel bij nodig ;)
Nog ff lekker binnen bij de open haard gezeten en op naar de sjamaan!
Een heel aparte ervaring moet ik zeggen. Je komt gewoon bij iemand thuis, die gewoon n petje op heeft en een spijkerbroek aan. En dat blijkt de sjamaan te zijn. maar goed het petje werd verwisseld voor een typische muts, en de zak met cocabladeren werd uitgestrooid over de tafel, ik moest er 3x op blazen en dan begint die kerel in eens vanalles te vertellen over jou en je toekomst... Hele vage dingen..dus ben benieuwd wat er van uit gaat komen!We zullen het vanzelf zien....
Nog wat nieuwe ´positive energie´ gekregen van die kerel, want volgens hem had ik die te weinig, dus moest ik op een krukje gaan zitten onder een opgezette condor, stenen vasthouden en dan krijg je bloemen en een of ander heel sterk ruikend bloemenwatertje over je heen gespuugd... Heerlijk!!!
Maar goed, dat hebben we ook weer eens meegemaakt. En om de dag helemaal in stijl af te sluiten zijn we nog maar wat bitterballen en drop gaan eten bij Tres Mundos, het nederlandse restaurantje hier (en de eigenaar is wederom weer een vriendje van Michael).

Judy heeft ook een eigen reibureautje hier in Cusco, dus die zou voor Mieke, Amy en mij wel een leuk tripje regelen naar de jungle. Hele mooie verhalen en fotos, dus wij op naar Huncacaille en Quillabamba. Lekker in een supermooi hotel bij de rivier logeren, douchen in watervallen en een mooie trektocht maken. En dat maar op 5 uurtjes rijden afstand. Tenminste dat waren de verhalen...
Het begon allemaal prima.. totdat we een paar uur aan het rijden waren en een bergpas over moesten steken. Boven op die bergpas was het zo mistig dat je nog niet eens 2 meter voor je kon kijken!!En dan zit je daar op een smal weggetje, langs een diepe afgrond met een kerel die denkt dat hij michael shumacher is! Gelukkig was het de broer van Judy, dus zij kon behoorlijk op hem inpraten om dat gaspedaal toch maar los te laten..
Toen we eindelijk door die dikke mist heen waren, kwam het volgende oponthoud er alweer aan.. Ze waren alle wegen aan het asfalteren, dus wij moesten een half uur wachten omdat ze toen net bezig waren. Ok prima, is een reden om ff de benen te strekken. En die kereltjes die het verkeer moesten regelen vonden het maar al te geweldig, 3 blonde meiden.. dus die moesten ook ff mee op de foto...
Daarna weer vrolijk verder gereden, kwamen we een afgesloten brug tegen,dus dat werd weer een omweg.
Doordat we daar al zo veel tijd door verloren waren wilde Judy een ´shortcut´ nemen. Maar ze kende hem alleen vanaf de andere kant, en in het daglicht.. Dus dat werd ook weer zoeken, en 100 keer stoppen om de weg te vragen. Toen we eindelijk de afslag gevonden hadden en over allemaal die hobbelzandweggetjes door de net niet jungle heen aan het rijden waren (stonden wat bananen- en paltabomen maar dan houdt t op..) bleken er allemaal bergriviertjes over de wegen heen te stromen omdat het de dag ervoor kei hard geregend had...
Een kleintje is niet zo erg, maar als die dingen opeens 4 meter breed zijn, met een waterval en afgrond erlangs zijn ze ineens niet meer zo grappig.
Omdat we het niet helemaal vertrouwden hebben we maar gewoon onze schoenen uitgetrokken en zijn er doorheengelopen, en judys broer (judy en hij geloofden dat t wel ging... ma ok ) is er met de auto achteraangereden.
Weer onderweg dachten we dat we er bijna waren en dat we wel alle pech gehad hadden...
Niet dus! Was nog een paar uur verder, en dan kom je ook nog 6 eigenwijze stieren tegen die zin hadden om met elkaar te vechten en absoluut niet uit wilden wijken voor de auto! Dus dan zit je daar ook weer een dik half uur achter...
Dus al met al kwamen we pas 13 uur later aan in Huancacaille... Daar nog ff wat gedronken, en toen maar bed in gedoken om nog een paar uurtjes rust te hebben voordat we aan te hike gingen beginnen..


tot zover voor nu.. We moeten ff in gaan checken, want anders missen we ons vliegtuig terug naar La Paz, en dus ook onze bus terug naar Cusco..