laatste dagje Cusco :S

ja, het is eindelijk zo ver.... We gaan Cusco morgen verlaten.. De koffers zijn ingepakt (ik weet niet hoezwaar mn koffer is.. ma ik gok op heeel veel overgewicht.. :s.. So we shall see tomorrow. Maar goed dat we met Taca meer mee mogen nemen dan alleen maar die 20kg...)
Op naar de 2 weken vakantie :D
We vliegen morgen naar Lima, waar we ons koffer dumpen in een hostal en dan alleen met ons rugzakje de bus inspringen naar Nazca, Huacachina en Ica waar we de Islas Ballestas gaan bekijken. Dit gaat ongeveer 3 tot 4 dagen duren en dan gaan we op naar het noorden naar de Playas!!!En daar zien we wel weer verder waar precies... hangt er van af of het leuk is of niet, zo niet gaan we gewoon door naar de volgende plek ;)

Dus dat wordt 2 weken relaxen.. Heb er echt zin in.. Hebben afgelopen vrijdag onze stages afgesloten, dus dat hebben we helemaal achter de rug.
Over stages gesproken... ik weet t.. t is schandalig.. heb ze er allebei al op zitten, en nog geen een woord erover op mn site gezet...

Bij deze dus:
Mijn eerste stage heb ik gelopen op Don Jose de San Martin. Dit is een school voor gehandicapte kinderen, waar ze dus ook een fysiotherapeute hebben die elke dag de kinderen ophaalt uit hun klas en ze dan ongeveer 3 kwartier behandelt.
Voor de fysiotherapie is er een apart lokaal ingericht, met eigenlijk alle attributen die je nodig hebt. Hier stond ik eigenlijk echt van te kijken! Het was helemaal niet zo primitief als ik van te voren verwacht had...
Bij deze stageplek had ik één begeleider, Imelda. Een heel klein stevig vrouwtje, die zo ijdel was als maar iets... Als ze zich een dag niet op had kunnen maken, vloog ze als eerste naar de spiegel om zich daar op te maken voordat ze haar dag begon....
Maar dat zal wel echt peruaans zijn, de meeste vrouwen zul je nooit zonder make up de straat op zien gaan.

Maar wat mn stage betreft, ze werkte daar volgens een vast rooster, dus elke week zag er precies hetzelfde uit.
Je begon op maandagochtend met de ´formacion´. Dit houd in dat alle kinderen incl de leraren zich op t speelterrein moeten verzamelen, er wordt een ´onze lieve heer´ en een ´weesgegroetje´ gebeden (jeps.. Peru is heel katholiek) daarna komt er een praatje, wordt de datum aan de kinderen gevraagd en of ze nog wat meegemaakt hebben. En niet te vergeten de peruaanse vlag wordt er bij gehaald samen met het Volkslied en het lied van school... Heel officieel allemaal.. Maar blijkbaar gebeurt dit op alle scholen hier. Gelukkig wordt het volklied en de vlag er alleen maar op maandag bij gehaald..
Maar de rest van de dagen hebben ze net zo´n formacion met bidden en verhaaltje en al..
Vrij apart als je dat voor de eerste keer ziet. Maar alles went..

Na de formacion begin je dus met de kinderen ophalen en ze te behandelen. De patienten varieerden in leeftijd van n jaar of 4 tot 25 en hadden allemaal uiteenlopende ziektebeelden. Van sommigen was uberhaupt geen diagnose bekend, en dan werk je maar aan wat je ziet, zodat de kinderen toch vooruit kunnen. Een van de ziektebeelden wat je onder andere veel ziet is Cerebrale parese. Ik wist niet dat die zo veel verschillende uitingsvormen had.
Met betrekking tot CP heb ik wel vanalles van Imelda kunnen leren. Je kon echt aan haar merken dat ze er veel ervaring mee had, en daardoor er ook heel veel van wist.
Het werken met de kinderen vond ik ook wel echt leuk, alleen heb je er toch wel heeeeeeeeeeeeeeel veel geduld voor nodig, voordat sommige kinderen eindelijk eens luisteren of door hebben wat je bedoelt. Gooi daar een taalbarriere boven op, en je kunt af en toe nog wel eens een irritatie als gevolg hebben. Maar ook hier leer je mee omgaan.
Wat wel een nadeel was op deze plaats is dat ik heel veel alleen heb moeten werken, omdat Imelda dan weer eens weg was, of ze moest weer ´werken´ bij de directrice (heb ik nog steeds mn twijfels over.. maar goed.. )
en dat ze heel hebberig was. Af en toe wat kopen om ze te helpen is niet erg.. Maar als ze er continue naar vragen wordt het wel vervelend. Vooral als je al duizend keer uitgelegd hebt dat je ook maar student bent en ook geen geld als water hebt. Alleen helpt dat niet, ze blijven je toch zien als rijke buitenlander...

Wat dat betreft was de volgende stageplek toch een stuk relaxeder.
Deze was in Clinica San Juan de Dios, een kliniek waar verschillende diciplines bij elkaar zaten, soort van klein ziekenhuisje, waar ze dus onder andere fysiotherapie hebben.
Hier werkte ik met nog 3 andere fysiotherapeuten.
Ze behandelden zowel kinderen (die wonen in de kliniek) en volwassenen die van buiten komen.
Ik heb hier voornamelijk met volwassenen gewerkt. Wat wel een verademing was, na een hele tijd met alleen maar kinderen gewerkt te hebben. Het is toch wel fijn om dan eindelijk eens een normaal gesprek te kunnen voeren.
De fysiotherapie die ze daar toepasten was alleen wel een stuk passiever dan dat ik in Nederland gewend was. En de instelling van een aantal patienten ook...
Ze passen vooral warmtepakkingen, massages en electrotherapie toe. Was ik zo blij dat ik in de eerste stage helemaal niet heb hoeven masseren... ma in de 2e stage heb ik dit dubbel en dik ingehaald.. Zullen we maar zeggen dat t goed is voor je ervaring ;)
Maar gelukkig in de laatste paar weken toch steeds meer patienten waar ze toch mee gingen oefenen.
Deze stageplek lag veel meer in de richting van wat ik waarschijnlijk wil gaan doen. Ze hadden verschillende patienten die revalideerden na een ongeluk (die hier helaas te veel gebeuren...), veel hernia´s en een aantal neurologische patienten. Veel meer wat ik leuk vind dus!
En heel veel leuke, aardige patienten waar je in die korte tijd toch best een goede band mee op kunt bouwen. Ik vond het dan ook heel jammer toen mijn laatste stagedag daar aangebroken was... Pero, asi es.. Time flies when you´r having fun.
Wat wel heel typisch was (weet niet of het echt aan deze plek ligt, of dat het gewoon peruaans is) is dat ze het continue over eten hebben! of het nu s ochtends vroeg is of dat het tegen etenstijd loopt.. maakt niet uit! Het is een van de weinge gespreksonderwerpen die iedereen gebruikt.. En ze kijken je raar aan (als ze je al niet uitlachen) als je zegt dat je gewoon luncht met brood...
Dan ben je de rare Hollander... maar dit leverde soms ook wel leuke situaties op.
Dus mijn laatste week heb ik ook maar geheel in stijl afgesloten met eten ;) Ik had een chocoladetaart gehaald die ze volgens mij met smaak opgegeten hebben. Mooie afsluiting dus!

Het laatste weekendje Cusco bestond dus uit koffer inpakken, nog n laatste keer wat doen met de mensen hier... Maar helaas zijn er veel weg, aan het reizen dit weekend, voor visum of wat dan ook, dus we zijn donderdag maar alvast begonnen met afscheid nemen van Amy en Zedra.. Vrijdag hebben we Yudy en Rubens nog een keer uitgenodigd om mee te gaan eten, als afsluitertje en zijn daarna nog maar met zn allen een keer goed op stap gegaan. Cusco moet je natuurlijk ook wel op de goede manier afsluiten :)
Zaterdag maar de laatste dingen ingepakt, ons appartementje eindelijk maar weer eens n beetje gepoets en vandaag voor de laatste keer uitslapen en op de trappen zitten..
Straks ga ik met mieke nog ff naar Ukukus, voor de laatste keer de jungleband bekijken en dan kruip ik lekker mn bedje in... Want morgenvroeg moeten we al om 6.15 in de taxi zitten om op tijd op t vliegveld te zijn :S

tot zover Cusco...
Ciao!
x Esther