Wachten, wachten, wachten......

Het bericht waar iedereen op zat te wachten: Ik ben veilig aangekomen!
Er is echter wel een flinke dag aan vooraf gegaan... Samen met ons pap en mam zijn we om 3 uur in de auto gestapt om richting Schiphol te rijden.Onderweg was alles lekker rustig, met als gevolg dat we zelfs te vroeg daar waren!De balie was nog niet eens geopend om in te kunnen checken... Maar goed, dan maar even wat drinken en daarna terugkomen. Het eerste wachten van de dag, wat helaas nog veel zou volgen.. Mijn eerste vlucht was een half uur vertraagd, met als gevolg dat ik iets later in Madrid aan ben gekomen. Op zich geen ramp, want ik had tijd genoeg. Dacht ik.... Bleek dat ik nog een half uur onderweg zou zijn naar de terminal waar ik moest vertrekken, en dat ze het zo goed geregeld hadden bij de paspoortcontrole dat de hele hal vol stond met mensen en ik daar dus nog dik een half uur moest wachten!!Met als gevolg dat ik dus voor de 2e vlucht naar Quito moest rennen, de final call was al bezig :S !Maar gelukkig... hier was ik net op tijd voor,en mij met gelukkig meer mensen.. Dus ook deze vlucht had bijna een uur vertraging...
Gelukkig had ik een aardige buurvrouw in t vliegtuig (ecuadoriaans meisje wat in Madrid studeerde), dus heb de 11 uur vol kunnen krijgen met kletsen, en wat info krijgen over Ecuador.. Maar daarna was ik het wachten en zitten toch wel zo goed als zat! Het werd nog wel goedgemaakt met een lichtbewolkte dag, wat ons een mooi uitzicht gaf over Quito, echt een immens grote stad!!
Nog even door de migratie dienst heen en tas pakken en ik was klaar om naar mn gastgezin te gaan... en ook helaas.. hier weer lang wachten, op niks! Mijn tas blijkt niet aangekomen te zijn, dus we gaan vandaag een poging doen om deze op te halen..
Dus toen maar naar het huis van Martha gegaan, bij haar zal ik komende week verblijven. Ze woont alleen in een appartement, samen met haar 2 poedels Chocolate en Pequeñita (compleet met jasjes en gelakte nageltjes en strikjes voor in de oren, haha!!).
De avond niet veel meer gedaan dan de klok rond slapen na mn eerste ecuadoriaanse soepje genuttigd te hebben... De hoogte blijkt toch meer invloed op me t hebben dan ik verwacht had! ik was kapot, en bij het traplopen naar het appartement bonkte mn hart ontzettend! Dan voel je je toch wel slecht als een vrouw van 62 je met gemak voorbij rent!
Samen met martha ga ik vandaag een klein beetje sight seeing Quito doen, waaronder dus wederom een bezoekje aan het vliegveld.
En morgen start het echte werk, de talencursus.. al is het toch wel fijn dat ik me tot nu toe me nog kan redden met mn steenkolen spaans ;)

x Esther